เซีย จี้รัฐฯ ปรับค่าแรง-ลดค่าครองชีพ หนุนพัฒนาสวัสดิการ ค้านใช้เงินชราภาพแก้หนี้
เซีย จี้รัฐฯ ปรับค่าแรง-ลดค่าครองชีพ หนุนพัฒนาสวัสดิการ ค้านใช้เงินชราภาพแก้หนี้
ข่าวการเมือง

เซีย จี้รัฐฯ ปรับค่าแรง-ลดค่าครองชีพ หนุนพัฒนาสวัสดิการ ค้านใช้เงินชราภาพแก้หนี้

ฟังข่าวนี้

วันที่ 16 พฤศจิกายน 2569 เซีย จำปาทอง สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน สัดส่วนเครือข่ายผู้ใช้แรงงาน กล่าวถึงข้อถกเถียงเรื่องเงินบำเหน็จและบำนาญชราภาพ ในช่วงการเสนอร่างแก้ไข พ.ร.บ.ประกันสังคมว่า วัตถุประสงค์สำคัญที่สุดของระบบประกันสังคมคือการสร้างหลักประกันในการดำรงชีวิตให้แก่คนทำงานในยามที่ไม่มีรายได้ รายได้ลดลง หรือมีภาระค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็นกรณีเจ็บป่วย คลอดบุตร ทุพพลภาพ สงเคราะห์บุตร เสียชีวิต ว่างงาน ตลอดจนกรณีบำนาญชราภาพ ซึ่งออกแบบมาเพื่อให้ผู้ใช้แรงงานมีรายได้เลี้ยงชีพอย่างต่อเนื่องเมื่อถึงวัยที่ไม่สามารถทำงานได้เหมือนเดิม

ดังนั้น สังคมจึงไม่ควรมองเงินชราภาพเป็นเพียงบัญชีเงินออมทรัพย์เหมือนเงินฝากธนาคารทั่วไปที่สะสมไว้แล้วจะนำออกมาใช้เมื่อใดก็ได้ เพราะการมีเงินก้อนหนึ่งไว้ใช้เฉพาะหน้า กับการมีรายได้อย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่องในวัยเกษียณเป็นคนละเรื่องกัน และถือเป็นหลักประกันรายได้ชิ้นสุดท้ายที่มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับคนทำงานที่ไม่มีเงินออมส่วนตัวรองรับ

เซียกล่าวต่อไปว่า ปัจจุบันประเทศไทยกำลังเผชิญกับวิกฤตโครงสร้างประชากรแบบ แก่ก่อนรวย ประเทศก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่คนทำงานจำนวนมากยังมีรายได้ไม่เพียงพอต่อการดำรงชีพ ขณะที่รัฐไทยยังไม่มีระบบบำนาญแห่งชาติหรือรัฐสวัสดิการถ้วนหน้าที่เพียงพอ และเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุก็ไม่สอดคล้องกับค่าครองชีพจริง หากคนทำงานไม่มีเงินออมหรือไม่มีหลักประกันรายได้อื่นรองรับ เมื่อพ้นวัยทำงานก็มีความเสี่ยงสูงมากที่จะตกหล่นเข้าสู่วงจรความยากจน

การปกป้องและรักษาหลักประกันชราภาพในระบบประกันสังคมจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด โดยเฉพาะในช่วงที่รัฐยังไม่สามารถจัดสวัสดิการรองรับได้อย่างทั่วถึง เพราะคนทำงานในวันนี้ย่อมต้องกลายเป็นผู้สูงอายุในวันข้างหน้า และรัฐต้องไม่ปล่อยให้คนที่ทำงานหนักมาตลอดทั้งชีวิตต้องเผชิญกับความยากจนเพียงเพราะอายุมากขึ้นจนทำงานไม่ไหว

เซียระบุว่า ตนเข้าใจเป็นอย่างดีว่าคนทำงานจำนวนมากกำลังเดือดร้อนจากปัญหาค่าครองชีพ รายได้ไม่พอกินพอใช้ และภาระหนี้สินล้นพ้นตัว การเปิดทางให้เข้าถึงเงินชราภาพก่อนกำหนดจึงกลายเป็นความหวังในการบรรเทาความเดือดร้อนเฉพาะหน้า และตนไม่ได้คัดค้านหลักการกู้เงินเพื่อนำไปพัฒนาทักษะ เรียนต่อ หรือลงทุนประกอบอาชีพ แต่การกู้เงินควรเป็นทางเลือกที่เกิดจากความพร้อมและความสมัครใจ ไม่ใช่ความจำเป็นที่ถูกบีบจากค่าจ้างที่ต่ำจนไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ เราจึงต้องร่วมกันตั้งคำถามว่า หากวันนี้คนทำงานจำเป็นต้องนำเงินสำหรับวัยเกษียณออกมาใช้เพื่อเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ แล้วในวันที่ร่างกายทำงานไม่ไหว จะเหลือหลักประกันอะไรให้พึ่งพา และหากคนทำงานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสละความมั่นคงในอนาคต เราจะเรียกสิ่งนั้นว่าเป็น ทางเลือกที่แท้จริง ได้อย่างไร

ทางออกที่ถูกต้องและยั่งยืนกว่าการดึงเงินจากอนาคตมาใช้ คือการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุด้วยการปรับขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำให้เป็นธรรมและเพียงพอต่อการดำรงชีวิต ควบคู่ไปกับการลดภาระค่าครองชีพ พัฒนาระบบสวัสดิการสังคมที่เข้าถึงได้จริง และผลักดันระบบบำนาญผู้สูงอายุที่ครอบคลุมถ้วนหน้า รัฐบาลต้องทำให้คนทำงานมีรายได้ที่สามารถดูแลตัวเองและครอบครัวได้อย่างสมศักดิ์ศรีในวันนี้ โดยไม่จำเป็นต้องยอมควักเงินก้อนสุดท้ายในวัยชราออกมาชดเชยรายได้ที่ไม่เพียงพอ คนทำงานควรมีค่าแรงที่ทำให้มีชีวิตรอดได้ในวันนี้ และมีเงินบำนาญที่มั่นคงไว้ใช้ในวันที่ทำงานไม่ไหว ไม่ใช่ถูกบีบให้ต้องเลือกระหว่างความอยู่รอดในปัจจุบันกับความมั่นคงในบั้นปลายชีวิต เซียกล่าวทิ้งท้าย

ข่าวที่เกี่ยวข้อง
ข่าวที่คุณอาจสนใจ