เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2569 นายวรภัค ธันยาวงษ์ อดีตนายธนาคารหลายเเห่ง และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ได้ออกมาโพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก Vorapak Tanyawong โดยระบุว่า เช้านี้เรื่องเล็กแต่สะท้อนปัญหาใหญ่ เช้านี้ผมให้พนักงานขับรถไปเติมน้ำมันดีเซลรถโฟล์คตู้ตามปกติ ที่ปั๊มบางจากเจ้าประจำ ละแวกบ้าน ใจกลางกรุงเทพฯ

ปกติก็ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก แต่วันนี้ปั๊มบอกว่าน้ำมันหมด เติมได้แค่ประมาณ 27 ลิตร รวมแล้วแค่ 800 กว่าบาท โชคดีที่บ้านผมยังมีรถหลายคัน และบางคันใช้เบนซินได้ แต่ผมอดคิดไม่ได้ว่า แล้วคนที่มีรถคันเดียวล่ะ แล้วคนที่ต้องใช้รถทำมาหากินทุกวันล่ะ

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่น้ำมันหมดปั๊มเดียว ในเชิงระบบ นี่คือสัญญาณที่น่ากังวลมากกว่า supply chain เริ่มตึงในบางจุด การบริหาร stock หรือ distribution อาจเริ่มมี friction และที่สำคัญความเชื่อมั่นของผู้บริโภคเริ่มสั่น เพราะพลังงานไม่ใช่สินค้า luxury แต่มันคือเส้นเลือดของเศรษฐกิจ

ปัญหาจริงคืออะไร ถ้ามองให้ลึกกว่านั้น ปัญหานี้มักไม่ได้เกิดจากปั๊มเดียว แต่เกิดจาก combination ของหลายเรื่อง การบริหารสำรองพลังงาน strategic reserve โครงสร้างราคาที่อาจบิดเบือน นโยบายที่ react มากกว่า anticipate และการสื่อสารที่ไม่ชัดเจนกับประชาชน สิ่งที่น่ากังวลที่สุด ไม่ใช่แค่ว่าน้ำมันหมด แต่คือ เราไม่รู้ว่ามันจะหมดอีกเมื่อไหร่ และที่ไหน สำหรับคนทั่วไป นี่แปลว่า ต้องเผื่อเวลา ต้องเผื่อความเสี่ยง และบางคนต้องเผื่อรายได้ที่อาจหายไป

ข้อคิดถึงภาครัฐ แบบตรงไปตรงมา พลังงานไม่ใช่เรื่องที่แก้แบบวันต่อวันได้ มันต้อง มองล่วงหน้า บริหาร buffer ให้เพียงพอ และที่สำคัญต้องไม่ปล่อยให้ประชาชนรู้สึกไม่แน่ใจ เพราะในเศรษฐกิจจริง ความไม่แน่นอน เท่ากับ ต้นทุนที่แพงที่สุด

สุดท้าย ผมอาจโชคดีที่ยังมีทางเลือก แต่คนจำนวนมากไม่มี luxury แบบนั้น และถ้าเรื่องแบบนี้เริ่มเกิดบ่อยขึ้น มันจะไม่ใช่แค่เรื่องของน้ำมันอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นเรื่องของ ความเชื่อมั่นในระบบทั้งหมด

เรียบเรียง สยามนิวส์