สิ้น ศ.พิเศษ จำนงค์ ทองประเสริฐ ศิษย์รุ่นแรก ผู้บุกเบิกวางรากฐาน ม.มหาจุฬาฯ

วงการการศึกษาและพระพุทธศาสนาไทยต้องเผชิญความสูญเสียครั้งสำคัญ เมื่อ พระเทพวัชรสารบัณฑิต หรือ "เจ้าคุณประสาร" รองอธิการบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร) ได้เปิดเผยข่าวเศร้าผ่านเฟซบุ๊ก โดยอ้างอิงข้อมูลจาก นายปัญญวัฒน์ ทองประเสริฐ บุตรชาย ระบุว่า ศาสตราจารย์พิเศษ จำนงค์ ทองประเสริฐ ราชบัณฑิต ได้ถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบแล้ว เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม เวลา 20.50 น. ณ โรงพยาบาลศิริราช สำหรับพิธีบำเพ็ญกุศลจะจัดขึ้น ณ วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร (ภูเขาทอง) โดยกำหนดการรายละเอียดจะแจ้งให้ทราบในลำดับถัดไป

สำหรับเส้นทางชีวิตและคุณูปการของ ศาสตราจารย์พิเศษ จำนงค์ ทองประเสริฐ ท่านเกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2472 ท่านสร้างประวัติศาสตร์ในวงการศาสนศึกษาด้วยการสอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยค (ป.ธ.9) จากสำนักเรียนวัดสระเกศฯ เมื่อ พ.ศ. 2495 ก่อนจะสำเร็จการศึกษาพุทธศาสตรบัณฑิต (พธ.บ.) เป็นรุ่นแรกของ มจร ใน พ.ศ. 2497 และได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญที่ "พระกวีวรญาณ" ใน พ.ศ. 2500 ขณะที่มีอายุเพียง 28 ปี

ด้านการศึกษาสากล ท่านสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขา Philosophy & SEAsia Studies จากมหาวิทยาลัยเยล (Yale University) ประเทศสหรัฐอเมริกา ใน พ.ศ. 2504 และดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มจร จนกระทั่งเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2508 ท่านได้ตัดสินใจลาสิกขาเพื่อนำความรู้มาพัฒนาประเทศชาติในวิถีฆราวาส โดยมุ่งเน้นงานวิชาการ ด้านภาษาไทย และปรัชญา จนได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษ สาขาวิชาปรัชญา มจร ใน พ.ศ. 2533 และก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการราชบัณฑิตยสถาน ระหว่าง พ.ศ. 2538–2542 อีกทั้งได้รับพระราชทานปริญญาศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย (มมร.) ใน พ.ศ. 2549

นอกจากนี้ ท่านยังเป็นปาฐกและผู้บุกเบิกการปฏิรูปการศึกษาคณะสงฆ์ โดยนำระบบทวิภาค (Semester) และระบบหน่วยกิตสากลมาใช้เป็นครั้งแรก ร่วมกับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) และเป็นผู้ชักชวน สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต) เข้ามาร่วมบริหาร มจร ตลอดจนสร้างผลงานเผยแพร่ความรู้ภาษาไทยสู่สังคมผ่านรายการและหนังสือชุด "ภาษาของเรา", "ภาษาไทยไขขาน" และ "ภาษาไทย 5 นาที" ซึ่งตำราด้านปรัชญาและตรรกศาสตร์ของท่านยังคงถูกใช้เป็นหลักสูตรอ้างอิงสำคัญมาจนถึงปัจจุบัน