เปิดประวัติ หลวงปู่บวร สุชีโว ผ่านวิกฤตอาพาธหนัก 3 ครั้ง ก่อนละสังขารด้วยอาการสงบ

เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2569 มีรายงานว่า เพจเฟซบุ๊ก วัดป่าหนองแข้ดง ประกาศแจ้งข่าวการมรณภาพของ พระครูสุขุมธรรมวัฒน์ หลวงปู่บวร สุชีโร โดยประกาศดังกล่าวระบุว่า ขออนุญาตแจ้งข่าว พระครูสุขุมธรรมวัฒน์ หลวงปู่บวร สุชีโว วัดป่าหนองแข้ดง อ.หนองพอก จ.ร้อยเอ็ด ละสังขารด้วยอาการสงบ เมื่อเวลา 13.05 น. ตรงกับวันที่ 23 กรกฏาคมคม​ 2569 ณ โรงพยาบาลราชพิพัฒน์ กรุงเทพฯ สิริอายุ 81 ปี 48 พรรษา

สำหรับพระครูสุขุมธรรมวัฒน์ หรือ หลวงปู่บวร สุชีโว พระเกจิสายวิปัสสนาแห่งวัดป่าบ้านหนองแข้ดง อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด มีนามเดิมว่า บวร เยาวนิตย์ เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน 2487 ในครอบครัวที่ยึดมั่นในพระพุทธศาสนา โดยมารดา คือ นางอ่อนตา เป็นผู้มีศรัทธาเข้าวัดฟังธรรมและรักษาศีลเป็นประจำ ส่วนบิดา คือ นายตา มีอาชีพครู และเป็นผู้มีความรู้ด้านโหราศาสตร์ ได้รับความเคารพนับถือจากคนในพื้นที่

ตามประวัติระบุว่า ขณะคลอด หลวงปู่บวรถือกำเนิดในช่วงเช้าขณะที่มารดากำลังนึ่งข้าวเหนียว โดยมีลักษณะสายสะดือพาดบ่า คล้ายผ้าสังฆาฏิของพระสงฆ์ ทำให้บิดา ผู้เฒ่าผู้แก่ และครูทองแดง ซึ่งเป็นนักปราชญ์ในสมัยนั้น เห็นพ้องกันตั้งชื่อว่า บวร เพื่อความเป็นสิริมงคล และสื่อถึงความเจริญรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนา

เมื่ออุปสมบท หลวงปู่บวรได้มุ่งมั่นศึกษาพระธรรมวินัยและปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานอย่างจริงจัง จนได้รับความเคารพศรัทธาจากพุทธศาสนิกชนในฐานะพระนักปฏิบัติ ปัจจุบันดำรงสมณศักดิ์ พระครูสุขุมธรรมวัฒน์ และเป็นเจ้าอาวาส วัดป่าบ้านหนองแข้ดง อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด โดยยึดมั่นการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและอบรมสั่งสอนประชาชนให้ดำเนินชีวิตตามหลักธรรมอย่างต่อเนื่อง

สำหรับประวัติการอาพาธของ พระครูสุขุมธรรมวัฒน์ (หลวงปู่บวร สุชีโว) ระบุว่า ตลอดช่วงชีวิตในสมณเพศ ท่านเคยอาพาธหนักถึง 3 ครั้ง โดยแต่ละครั้งถือเป็นบททดสอบสำคัญของการดำเนินชีวิตและการปฏิบัติธรรม

การอาพาธครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างพำนักอยู่ที่ วัดป่ากุง เมื่อท่านป่วยด้วยโรคอหิวาตกโรค มีอาการถ่ายอย่างรุนแรง โดยหลวงปู่บวรไม่ได้เข้ารับการรักษาจากแพทย์ แต่ใช้การปฏิบัติธรรมและเจริญภาวนาเป็นกำลังใจในการต่อสู้กับโรค กระทั่งอาการดีขึ้นและหายเป็นปกติ ซึ่งท่านเชื่อว่าเป็นผลจากการใช้ ธรรมโอสถ และมองว่าโรคดังกล่าวเป็นผลของกรรมเก่าที่ติดตัวมาแต่ปุพชาติ

ต่อมาในปี 2543 หลวงปู่บวรอาพาธด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองแตก โดยแพทย์วินิจฉัยว่าเป็นอาการรุนแรง อย่างไรก็ตาม หลวงปู่ศรี มหาวีโร หรือ หลวงปู่ใหญ่ ได้เมตตามอบคำหมากให้ฉัน พร้อมแนะนำไม่ให้เข้ารับการผ่าตัด ขณะที่แพทย์ระบุว่าการฟื้นตัวในลักษณะดังกล่าวเกิดขึ้นได้ยากมาก หรือมีโอกาสเพียงประมาณ 1 ในล้าน ทั้งนี้ หลวงปู่บวรเคยกล่าวว่าการอาพาธครั้งนั้นเป็นผลจากกรรมในอดีตที่เคยมีเจตนาทำร้ายสุนัข จึงส่งผลให้ได้รับวิบากกรรมในชาตินี้

ส่วนการอาพาธครั้งที่สาม หลวงปู่บวรป่วยด้วยโรควัณโรคผิวหนัง และเข้ารับการรักษาที่ โรงพยาบาลหนองพอก โดยใช้เวลาระยะหนึ่งกว่าจะตรวจพบเชื้อ ก่อนจะได้รับการดูแลรักษาจาก นพ.ภูริทัต ซึ่งหลวงปู่เรียกว่าเป็น หมอคู่บารมี แพทย์ได้จัดยารักษาให้ต่อเนื่องเป็นเวลา 9 เดือน จนรักษาครบตามแผน กระทั่งล่าสุด ได้ละสังขารลงด้วยอาการสงบ นับว่าเป็นข่าวเศร้าของวงการสงฆ์ และสร้างความอาลัยไม่น้อยให้เเก่ศิษยานุศิษย์ที่เคารพและศรัทธาใน หลวงปู่บวร สุชีโร เป็นอย่างยิ่ง