วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2569 สื่อรายงานว่า น.สพ.ณรงค์ เลี้ยงเจริญ ผู้อำนวยการสำนักควบคุม ป้องกัน และบำบัดโรคสัตว์ สังกัด กรมปศุสัตว์ ได้ชี้แจงกรณีข่าวที่เชื่อมโยงการตายของเสือโคร่งกว่า 70 ตัว ในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่กับโรคไข้หวัดนก โดยเจ้าหน้าที่ได้ลงพื้นที่ตรวจสอบและเก็บตัวอย่างจากเสือรวมถึงซากไก่ ส่งตรวจในห้องปฏิบัติการแล้ว ผลไม่พบสารพันธุกรรมของเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A แต่ตรวจพบเชื้อ Canine Distemper Virus (CDV) ซึ่งเป็นไวรัสก่อโรคไข้หัดสุนัขที่พบได้ในสัตว์ตระกูลสุนัขและสัตว์ป่ากลุ่มแมวขนาดใหญ่ นอกจากนี้ยังพบเชื้อ Mycoplasma spp. ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่ทำให้เกิดโรคในระบบทางเดินหายใจ การติดเชื้อทั้งสองชนิดร่วมกันส่งผลให้เกิดภาวะปอดอักเสบรุนแรงและภาวะแทรกซ้อน จนนำไปสู่การตายของเสือจำนวนมาก

หน่วยงานยืนยันว่าโรคดังกล่าวไม่ใช่โรคติดต่อจากสัตว์สู่คน ประชาชนจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการแพร่เชื้อสู่มนุษย์ ขณะเดียวกัน จากการประเมินสาเหตุพบว่าเสือที่อยู่ในระบบกรงเลี้ยงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการผสมพันธุ์แบบเลือดชิด (inbreeding) ทำให้ภูมิคุ้มกันอ่อนแอและติดเชื้อได้ง่าย อีกทั้งในระยะแรกของอาการป่วยมักแสดงอาการไม่ชัดเจน ส่งผลให้เชื้อแพร่กระจายภายในกลุ่มสัตว์ได้รวดเร็ว

ทั้งนี้ เฟซบุ๊ก คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย Faculty of Veterinary Science, CU. มีการให้ความรู้ทางวิชาการเอาไว้ดังนี้

หนึ่งในโรคสำคัญที่ต้องเฝ้าระวังในสัตว์ป่ากลุ่มเสือคือ โรคไข้หัดสุนัข (Canine Distemper Virus: CDV) ซึ่งเป็นโรคไวรัสร้ายแรงในกลุ่ม Morbillivirus สามารถติดต่อระหว่างสัตว์ได้ง่าย ก่อให้เกิดอาการทางระบบหายใจ ระบบทางเดินอาหาร และระบบประสาท และมีอัตราการตายสูง โดยเฉพาะในสัตว์ที่มีภูมิคุ้มกันต่ำหรือมี "ภาวะเลือดชิด"

แม้โรคนี้จะไม่ติดต่อสู่คน แต่ถือเป็นภัยเงียบที่คุกคามสัตว์ป่าและสัตว์อนุรักษ์อย่างยิ่ง การป้องกันที่มีประสิทธิภาพ ได้แก่ การควบคุมโรคอย่างเข้มงวด การฉีดวัคซีนในสัตว์กลุ่มเสี่ยง การดูแลสุขอนามัย และการจำกัดการสัมผัสระหว่างสัตว์บ้านกับสัตว์ป่า