วันที่ 25 สิงหาคม 2569 ศาลอาญาพิพากษาประหารชีวิต แอม ไซยาไนด์ ในคดีฆ่า นางสาวดาริณี หรือ ฟ้า โดยศาลเห็นว่าพยานหลักฐานที่นำสืบมีน้ำหนักมั่นคงเพียงพอจนรับฟังได้โดยปราศจากข้อสงสัยว่า จำเลยเป็นผู้ทำให้สารไซยาไนด์เข้าสู่ร่างกายของผู้ตาย จนเป็นเหตุให้เสียชีวิต
ศาลพิเคราะห์จากพฤติการณ์ก่อนและขณะเกิดเหตุ พบว่า นางสาวดาริณีมีอาการชัก เกร็ง น้ำลายฟูมปาก และหมดสติ ซึ่งสอดคล้องกับอาการของผู้ได้รับพิษจากสารไซยาไนด์ ขณะเดียวกัน จำเลยอยู่กับผู้ตายในช่วงเวลาใกล้เคียงกับระยะที่สารพิษออกฤทธิ์ นอกจากนี้ ยังปรากฏมูลเหตุเกี่ยวกับหนี้สินที่จำเลยไม่สามารถชำระคืนให้แก่ผู้ตายได้
ศาลจึงวินิจฉัยว่า จำเลยมีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน เพื่อประโยชน์อันเกิดจากการกระทำความผิดอื่น และเพื่อปกปิดความผิด ก่อนพิพากษาลงโทษประหารชีวิต
สำหรับคดีนี้ จำเลยให้การปฏิเสธมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม ศาลเห็นว่าพยานหลักฐานของฝ่ายจำเลยมีน้ำหนักไม่เพียงพอที่จะหักล้างพยานหลักฐานของฝ่ายโจทก์ได้